Δεν ξέρω γιατί με πρόσεχαν
Από μικρή ηλικία ένιωθα ότι κάτι στους άλλους τους έκανε να με κοιτάζουν λίγο παραπάνω.
Δεν ήταν ότι έλεγα κάτι σπουδαίο.
Ούτε ότι προσπαθούσα να ξεχωρίσω.
Ίσως μιλούσα λίγο διαφορετικά.
Ίσως σκεφτόμουν πιο πολύ απ’ όσο φαινόταν.
Δεν ξέρω.
Μεγαλώνοντας, το συνήθισα.
Οι άνθρωποι με άκουγαν σαν να περίμεναν κάτι —
κι εγώ δεν ήξερα τι έπρεπε να τους δώσω.
Ήρθα από άλλη χώρα το ’92.
Έμαθα να ζω, να δουλεύω, να στέκομαι.
Δεν έμαθα όμως ποτέ να εξηγώ αυτό το “κάτι”.
Μέχρι που μια μέρα, σε ένα σπίτι που καθάριζα,
μια γυναίκα με κοίταξε και μου είπε απλά:
«Να γράψεις».
Δεν ήξερα γιατί το είπε.
Αλλά αυτή τη φορά δεν το προσπέρασα.
Ίσως τελικά αυτό που έβλεπαν οι άλλοι
να μην ήταν κάτι που έπρεπε να εξηγήσω —
αλλά κάτι που έπρεπε να γράψω.
20/03/2026...Afize Seferi-Gjikondi
