Vitë të mbarë!

Ditë festash! Sa gëzim! Lumturi! Kënaqêsi! Gëzojmë se lam gjithëçka të vërtet dhe presim të panjohurën.

Me sa gëzim u nis të shkojë në shtëpin ku ish fëmij. Sa kujtime, sa figura në mëndie. 

Shtëpia e rrethuar me lule,e lyer me gëlqere,havllia e pastër,koshti mbushur me pemë...Ndahej me një garthë apo një rrugic shtëpia nga shtëpia.  Ç'do mëngjes gumëzhinte lagjia nga zërat e fēmijëve.

Me këto kujtime shkon në vëndëlindie.

Syt burojnë! 

E shikojnë të habitur! 

I përshëndet të gjithë se ajo i mban mënd poor ATA ??? 

Pëshpërisin, kush është ajo? 

Nuk duroi dhe Ju foli secilit në EMËRI.  

Sa fytyra tê habitura!! 

Kaloi pjesa e parë ,me lëmëshe në grykë poor kaloi.

Do shkonte në shtëpi.Rrugët kishin ndryshuar .E shoqëruan.E çuan tek NËNA.  

E moshur,e plakur, e rrudhosur ...

-O MA

- Kushje Ti? 

- O MA, hapëma portën

- Jo,jo nuk e hap,kush je Ti ?

-- Është fëmija e vogël jotia...

- Mua të keqen NËNA... 

Kaloi dhe kjo e vërtet! 

Kur e njohën , me sa dashuri e mbuluan ! 

Këto jan ditët e jetuara! 

Ato që vijnë nuk i dim .

Dëshiroj tek ç'do një të sjellë lumtui,gëzim,mirësi, mësime! 

Me shume respekt përgjithmon e Juaja e "vogëla"- Afize!