《Μελωδία 》 στην Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδας

Νιώθω απίστευτη χαρά…

Το βιβλίο «Μελωδία» είναι πλέον καταγεγραμμένο στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος 🇬🇷

Από μια απλή ιδέα… σε λέξεις… σε σελίδες… και τώρα σε ένα μέρος που κρατά τη γνώση και τις ιστορίες ζωντανές στον χρόνο.

Ευχαριστώ όλους όσους με στήριξαν σε αυτό το ταξίδι ❤️

Ευχαριστώ!

Η χαρά σας, μπουκέτο λουλούδια, αξίζει κάθε δάκρυ μου να το ποτίσει.🙏

Από το Google BestPrice

Afize Seferi-Gjikondi

Αλβανία

2 βιβλία

Η Αφίζε Σεφέρι-Γκικόντι είναι σύγχρονη συγγραφέας που έχει κατακτήσει τις καρδιές των αναγνωστών με την ποιητική της δύναμη και τη βαθιά ανθρωπιστική της προσέγγιση. Μέσα από τα έργα της, εξερευνά θέματα που αγγίζουν την ψυχή, τη μελωδία της ζωής και τα όνειρα που δεν γνωρίζουν όρια.

Το πρώτο της έργο (2016) σηματοδότησε την είσοδό της στον λογοτεχνικό κόσμο, ενώ το πιο πρόσφατο βιβλίο της (2021) επιβεβαίωσε τη θέση της στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Τα έργα της χαρακτηρίζονται από μια ιδιαίτερη ευαισθησία και μια μοναδική ικανότητα να μεταφράζει τις ανθρώπινες εμπειρίες σε λόγια που αγγίζουν και εμπνέουν.

Λιγότερα

Μελωδία

Ο ουρανός δεν είναι απαγορευμένος

BestPrice.gr

Η πραγματικά καλύτερη τιμή

Το BestPrice είναι η πρώτη και μεγαλύτερη υπηρεσία σύγκρισης τιμών στην Ελλάδα.

Στο BestPrice θα βρεις γρήγορα και εύκολα πραγματικές προσφορές και την καλύτερη τιμή από τα μεγαλύτερα καταστήματα.

https://www.bestprice.gr/author/146875/afize-seferi-gjikondi.html

Ομορφιά: στερεότυπο ή χρυσάφι

Ομορφιά: στερεότυπο ή χρυσάφι; 

Από τότε που γεννιόμαστε, πριν ακόμη αποκτήσουμε φωνή, κάποιος θα πει «τι όμορφο παιδί». Είναι ίσως η πρώτη λέξη που μας συνοδεύει — και αυτή που μένει, άλλοτε απαλά κι άλλοτε επίμονα, σε κάθε στάδιο της ζωής μας.

Η ομορφιά μάς συνοδεύει πριν ακόμη αποκτήσουμε ταυτότητα. Γίνεται ετικέτα, σύγκριση, προσδοκία. Δεν είναι απλώς ένα σχόλιο· είναι ένας καθρέφτης μέσα από τον οποίο οι άλλοι μάς βλέπουν — και, συχνά, μέσα από τον οποίο μαθαίνουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας.

Μεγαλώνοντας, η έννοια της ομορφιάς αλλάζει πρόσωπα, αλλά δεν χάνει τη δύναμή της. Από το «μοιάζει» περνάμε στο «πρόσεξε», και από εκεί στο «πρέπει». Τα πρότυπα γίνονται πιο αυστηρά, πιο συγκεκριμένα — και συχνά πιο απρόσιτα.

Και κάπου εκεί αρχίζει η σύγκριση.

Η ομορφιά ως «χρυσάφι» — κάτι που ανοίγει πόρτες, που κάνει τη διαδρομή πιο εύκολη, που δημιουργεί αποδοχή πριν ακόμη υπάρξει ουσία. Και από την άλλη, η ομορφιά ως στερεότυπο — ένα πλαίσιο που περιορίζει, που επιβάλλει ρόλους, που ορίζει τι «αξίζει» και τι όχι.

Δύο όψεις της ίδιας πραγματικότητας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου αυτή η σύγκριση γίνεται πιο έντονη από ποτέ. Τα μέσα, οι εικόνες, τα πρότυπα που επαναλαμβάνονται καθημερινά, δεν μας λένε μόνο τι είναι όμορφο — μας λένε και τι δεν είναι. Και εκεί, αθόρυβα αλλά καθοριστικά, δημιουργούνται διαχωρισμοί.

Ποιος ανήκει και ποιος όχι. Ποιος γίνεται αποδεκτός και ποιος μένει στο περιθώριο.

Ίσως τελικά η ομορφιά να μην είναι ούτε καθαρά στερεότυπο ούτε καθαρά «χρυσάφι». Ίσως είναι ένας μηχανισμός μέσα από τον οποίο η κοινωνία επιλέγει τι προβάλλει και τι αγνοεί.

Και τότε το ερώτημα δεν είναι τι είναι η ομορφιά.

Αλλά γιατί της δώσαμε τόση δύναμη.

Μεγάλη Παρασκευή, αλήθεια- μάθημα- θαύμα

Εχθές στην εκκλησία, Μεγάλη Παρασκευή
Βλέπω στα σκαλιά τις εκκλησία ένα παιδί να κάθετε στα σκαλιά να ζητιανεύει. Μου απλώνει το χέρι. Του λέω δεν έχω άλλα μπορώ να σου δώσω αγάπη. Με κοίταξε. Τον αγκάλιασα. Του άρεσε. Δεν μίλησε. Μου έκανε εντύπωση. Μπήκα στην εκκλησία και τα μάτια του ήταν στο μυαλό και στην ψυχή μου. Μετά σε 15 λεπτά περίπου πάω, κάθομαι και εγώ στα σκαλιά. Κόσμος εκατοντάδες. Τον αγκαλιάζω και του ψιθύριζω στο αυτί. Να σου δώσω 20€ θα φύγεις; Ναι, μου λέει. Του τα έδωσα και έφυγε .Αυτός τρέχοντας και εγώ με σκισμένο κεφάλι Μπήκα πάλι στην εκκλησία.

Μου έκανε εντύπωση...

11/04/2026...After  Seferi Gjikondi 

Καλή Ανάσταση

Όταν γεννήθηκα, ο μπαμπάς γιόρτασε. Όταν εγώ γέννησα, ο μπαμπάς, δάκρυσε.
Πιστεύω πως μετά από αρκετά χρόνια μπορώ να καταλάβω αυτές τις δύο σημαντικές στιγμές.

Afize Seferi Gjikondi ..11/04/2026 

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΩΔΙΑΣ

Ο ΚΉΠΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΩΔΊΑ Σ

Θέλω να μοιράσω αγάπη,

όχι γιατί μου περισσεύει,

αλλά γιατί την έχω ανάγκη.

Να τη δώσω εκεί που υπάρχει πόνος,

εκεί που η σιωπή βαραίνει,

εκεί που κάποιος περιμένει χωρίς να το λέει.

Αν έχω κάτι δικό μου σ’ αυτόν τον κόσμο,

είναι μια καρδιά που δεν κουράστηκε να δίνει.

Και όσο χτυπάει ακόμα,

θα μοιράζει αγάπη.

07/04/2026... a...s-gj 

Η ζωή ως αρχιτεκτονική

Η ζωή ως αρχιτεκτονική 

Με τη γέννηση κάθε ανθρώπου γεννιέται και μια δημιουργία. Ένα νέο έργο αρχίζει να χτίζεται από την πρώτη κιόλας στιγμή.

Γύρω από το μωρό συγκεντρώνεται ένας ολόκληρος κόσμος. Άνθρωποι, ιδέες, αξίες, επαγγέλματα, κουλτούρες και φιλοσοφίες. Όλοι, συνειδητά ή ασυνείδητα, γίνονται οι «εργάτες» αυτού του μεγάλου έργου που λέγεται ζωή. Ο καθένας προσθέτει κάτι: μια σκέψη, μια εμπειρία, μια λέξη, μια πράξη. Όλα αυτά λειτουργούν σαν υλικά που διαμορφώνουν σταδιακά την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του ανθρώπου.

Όπως κάθε αρχιτεκτονικό έργο, έτσι και η ζωή χρειάζεται σχέδιο, χρόνο και αφοσίωση. Δεν είναι μια ευθεία πορεία. Χτίζεται και ξαναχτίζεται. Κάποιες φορές γκρεμίζεται για να δημιουργηθεί από την αρχή. Υπάρχουν λάθη, διορθώσεις, παύσεις και στιγμές χάους. Υπάρχουν περίοδοι που το έργο μοιάζει να σταματά, και άλλες που προχωρά με ορμή.

Όμως η δημιουργία συνεχίζεται.

Με τον χρόνο, το έργο αρχίζει να παίρνει μορφή. Οι εμπειρίες γίνονται θεμέλια, οι δυσκολίες γίνονται αντοχή και οι επιλογές μετατρέπονται σε αρχιτεκτονικές γραμμές της προσωπικής μας πορείας.

Κάθε άνθρωπος είναι μια μοναδική κατασκευή. Ένα αρχιτεκτόνημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Μερικοί μοιάζουν με κτίρια που υψώνονται σταθερά στον χρόνο. Άλλοι θυμίζουν ποτάμια που κυλούν, αλλάζουν πορεία και συνεχίζουν να προχωρούν. Κάποιοι γίνονται λιμάνια που προσφέρουν ασφάλεια και καταφύγιο. Άλλοι είναι σαν δάση γεμάτα ζωή, σκέψη και ανανέωση. Και μερικές φορές, μια ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να μοιάζει με ένα απλό λουλούδι σε μια γλάστρα — μικρό, αλλά γεμάτο ομορφιά και νόημα.

Η ζωή, τελικά, είναι μια αδιάκοπη αρχιτεκτονική δημιουργία. Ένα έργο που δεν ολοκληρώνεται ποτέ πραγματικά, αλλά εξελίσσεται διαρκώς. Κάθε μέρα προστίθεται ένα νέο στοιχείο, μια νέα γραμμή, μια νέα μορφή.

Και ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι μέσα σε αυτό το έργο αποτυπώνεται κάτι βαθύτερο: η ψυχή.

02/04/2026...Afize Seferi-Gjikondi