Συνέντευξη Ζαγάκος Ανδρέας

ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΜΕ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΊΑ 

— Ζαγάκος Ανδρέας 

Μεγάλη τιμή και χαρά για εμάς να φιλοξενήσουμε και να ακούσουμε τον κ. Ζαγάκο, έναν άνθρωπο που μέσα από τα λόγια και τις εμπειρίες του προσφέρει πραγματικά μαθήματα ζωής. 

Παρότι το άγχος ήταν μεγάλο, η επιθυμία να ακούσουμε όσα είχε να μοιραστεί ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Μέσα σε μία ώρα συζήτησης και ουσιαστικού «σεμιναρίου ζωής», αναδείχθηκαν σημαντικές αξίες και έννοιες όπως οι κανόνες, η αυθεντικότητα, η ειλικρίνεια, η μάθηση μέσα από τα λάθη, το προσωπικό παράδειγμα, η ηθική και η ετοιμότητα. 

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάγκη να στηρίζουμε και να προωθούμε τα προϊόντα του τόπου μας, αλλά και στη σημασία της σωστής ενημέρωσης και εξέλιξης ακόμη και της μικρότερης τοπικής επιχείρησης. 

Είναι σίγουρο πως ο κάθε άνθρωπος που θα παρακολουθήσει αυτή τη συνέντευξη θα κρατήσει κάτι πολύτιμο μέσα του. 

Σας ευχαριστούμε θερμά, κ. Ζαγάκο, πάνω απ’ όλα για την ευγένεια και την ανθρώπινη παρουσία σας. 

Θερμές ευχαριστίες και στον cameraman και σκηνοθέτη, Στάθη Γιαννακόπουλο, για την προθυμία και τη θετική του ενέργεια.

Σας ευχαριστούμε θερμά Κα. Δεσποινα Ηλιοπουλου για όλα!!!!

Σας ευχαριστούμε θερμά FareNews για την φιλοξενία!!

https://www.facebook.com/share/p/194h4mStiq/

Εδώ ξεκινάει και σταματάει το δάκρυ

Εδώ ξεκινάει και τελειώνει το δάκρυ. 

Εκεί όπου χωρά η τρυφερότητα

Μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν να σταματούν τον χρόνο. Ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά, ένα φιλί στο μέτωπο — τόσο απλά κι όμως τόσο βαθιά ανθρώπινα. Δεν χρειάζονται λέξεις για να περιγράψουν τη φροντίδα, την ασφάλεια και την αγάπη που μπορεί να κρύβει μια τέτοια στιγμή.

Η φωτογραφία αυτή αποτυπώνει ακριβώς αυτό: τη δύναμη της τρυφερότητας. Δύο άνθρωποι που, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, αφήνουν τον κόσμο γύρω τους να χαθεί και μένουν μόνο ο ένας για τον άλλον. Σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι οι πιο σημαντικές σχέσεις χτίζονται στις ήσυχες κινήσεις — εκείνες που δεν ζητούν προσοχή, αλλά μένουν για πάντα στη μνήμη.

Ίσως τελικά η αγάπη να μην βρίσκεται στις μεγάλες υποσχέσεις, αλλά σε αυτές τις μικρές στιγμές που κάνουν την καρδιά να νιώθει σπίτι.

Με πολύ κούραση, αμέτρητες αγώνες. 

Afize Seferi- Gjikondi ....Μαρία- Μαρίνα- Μαριε 13/05/2026

Εγώ ως αύριο

Εγώ ως αύριο

Το αύριο ξεκινάει από προχθές. Από τότε που γεννιόμαστε. Πως οι γονείς, η σόι περιμένουν η δείχνουν τον εαυτό τους στον νεογέννητο. Σε τι φάση ,τι στάδιο βρίσκεται η κοινωνία και η πολιτική. Τρέχουμε που να μπορέσουμε να είμαστε σε μια προσπάθεια ισορροπίας σε όλα. Ο χρόνος και η κούραση αρχίζουν να " διαφωνούν " . Οι διαφωνίες μέρα με τη μέρα γεμίζουν το σώμα και το κεφάλι. Που χώρος για για σκέψεις στα μάτια και μυαλό, να βρουν σπόρος, λουλούδια να ανθίζουν αύριο. Θέλουμε ένα οδηγό οδήγησης στο μυαλό όπως στην κυκλοφορία αυτοκίνητο, όπως στο αεροδρόμιο, ή τα λιμάνια. Οι σκέψεις να μην τρακαρουν. Να του σταματάμε . Να έχουμε την συνέχεια του αύριο ποιό ευχάριστο

13/05/2026...a..s-gj


Το αύριο ξεκινά από προχθές

Το αύριο δεν ξεκινά αύριο.
Ξεκινά από προχθές. Από τότε που γεννιόμαστε.
Από το βλέμμα των γονιών πάνω στο νεογέννητο παιδί. Από τις προσδοκίες της οικογένειας. Από τις ανάγκες και τα όνειρα που κουβαλά ήδη η κοινωνία πριν ακόμα μάθουμε να μιλάμε.
Μεγαλώνουμε μέσα σε εποχές που αλλάζουν γρήγορα. Η κοινωνία, η πολιτική, οι άνθρωποι, όλα βρίσκονται σε μια διαρκή κίνηση. Και εμείς τρέχουμε να προλάβουμε μια ισορροπία που συνεχώς απομακρύνεται.
Ο χρόνος και η κούραση αρχίζουν κάποτε να διαφωνούν μεταξύ τους.
Η μέρα ζητά δύναμη, το σώμα ζητά ξεκούραση και το μυαλό γεμίζει φωνές.
Κάθε διαφωνία αφήνει σημάδια. Στο σώμα. Στη σκέψη. Στο βλέμμα.
Και κάπου εκεί λιγοστεύει ο χώρος για όνειρα. Για σκέψεις που μπορούν να ριζώσουν ήρεμα μέσα μας, σαν σπόροι που χρειάζονται χρόνο για να ανθίσουν αύριο.
Ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος να έχει ανάγκη από έναν εσωτερικό οδηγό.
Όπως υπάρχουν φανάρια στους δρόμους, πύργοι ελέγχου στα αεροδρόμια και κανόνες στα λιμάνια, έτσι ίσως χρειάζεται και το μυαλό μια μορφή κυκλοφορίας.
Να μην συγκρούονται οι σκέψεις μεταξύ τους.
Να ξέρουμε πότε να σταματάμε.
Πότε να περιμένουμε.
Πότε να συνεχίζουμε.
Γιατί το αύριο δεν γίνεται πιο όμορφο μόνο με ταχύτητα.
Γίνεται πιο ανθρώπινο όταν βρίσκουμε μέσα μας λίγη ησυχία, ώστε οι σκέψεις να μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να τρακάρουν.

13/05/2026...a..s-gj 

Κάθε άνθρωπος, ένα λουλούδι

Κάθε σπόρος θέλει το έδαφός του να ανθίζει 

Όπως ένα λουλούδι χρειάζεται το κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει, έτσι κι ο άνθρωπος έχει ανάγκη από ανθρώπους που τον φροντίζουν ουσιαστικά· ανθρώπους που ποτίζουν την ψυχή του, τρέφουν το μυαλό του και γεμίζουν την ενέργειά του με αγάπη, στήριξη και καθαρά συναισθήματα. Γιατί κανείς δεν ανθίζει μόνος του· όλοι χρειαζόμαστε το σωστό περιβάλλον για να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

Συνέντευξη Στάθης Γιαννακοπουλους

https://www.facebook.com/share/p/17nt3LeE99/

Δάκρυ και βροχή

Βροχερό

Τον αγαπώ

Χωρίς ομπρέλα

Κυκλοφορώ

Γίνονται ένα

Μάτια και

Ουρανό

Όλα τα καλά

Θα σας ευχηθώ

01/05/2026....α...s-gj..