Το στήθος έγινε φωτιά

Πάνω σε μια πέτρα-καρέκλα
Τραπέζι η θάλασσα
Ζακέτα το σκοτάδι
Παρέα τα αστέρια
Παρηγοριά η μοναξιά
Μαζί με δάκρυα και ουρλιαχτά
Τώρα και χωρίς ΜΑΜΑ
Δεν σου έδωσα ούτε μία αγκαλιά
Πολλά τα χρόνια μακριά
Συγχώρεσε με Μάνα
Δεν είναι που δεν ήθελα αλλά      
εχω και παιδιά
Μάνα έχω την δική σου αγκαλιά
  Ηφαίστειο η ψυχή
Καίει κάθε κύτταρο της ζωής
Δοκιμάστηκα στη φωτιά
Είμαι σε μία πέτρα ξανά
Και από την κηδεία της Μάνας μακριά
Την κλαίω   μαζί με την μοναξιά
   Πονάω Μαμά, δώσε μου λίγη ζεστασιά
Στα άγνωστα μακριά
Μάνα δεν σε είδα ούτε για την τελευταία φορά
Νιώθω πως δεν αξίζω ποια
  Το στήθος έγινε φωτιά
Τα αστέρια κάθε βράδυ παρηγοριά
Μάνα όταν θα σου έρθω κοντά
Θα σου πω πολλά!!