Φτου ,φτου ,φτου

Φτου, φτου, φτου 

Δεν μπορούσα να σηκώσω το σώμα, την ψυχή και το μυαλό μου από το κρεβάτι εκείνο το πρωί. 

Όμως δεν υπήρχε επιλογή. Έπρεπε. 

Έριξα τα πόδια μου στο πάτωμα. Οι πατούσες μου φίλησαν τη γη. Έδωσα στο σώμα, στην ψυχή και στη θέλησή μου την εντολή να συνεργαστούν, έστω και με το ζόρι. Κατάφερα να περάσω την πρώτη πόρτα, αυτή του σπιτιού. 

Πατάω το κουμπί του ασανσέρ. Δεν λειτουργεί. 

Αρκετά σκαλιά... 

Και κάπου εκεί, νομίζω, άρχισε το καλό. 

«Καλημέρα», ακούω. Μια ζεστή φωνή από ένα ευγενικό αγόρι. 

Περπατώ. Φτάνω στο πεζοδρόμιο για να περάσω απέναντι. Ένας οδηγός σταματάει και, με σεβασμό, μου δίνει προτεραιότητα. 

Φτάνω στο αυτοκίνητο. Προσπαθώ να το ξεπαρκάρω και, χωρίς να ζητήσω βοήθεια, ένας άνδρας έρχεται και με βοηθά. Όμορφη κίνηση. 

Συνεχίζω. 

Στον προορισμό μου κάνω ένα λάθος. Ένας άνδρας με διορθώνει με ευγένεια. 

«Ουάου...», σκέφτομαι. 

Χρειάζομαι κάποιες πληροφορίες. Ένας άλλος άνδρας μου εξηγεί πρόθυμα όσα γνωρίζει και, πριν φύγω, με ρωτά: 

«Να σας κεράσω έναν καφέ;» 

Το σκέφτομαι για μια στιγμή και αφήνω τον εαυτό μου να πει το «ναι». 

Παραγγέλνει, έρχεται ο καφές και τον πληρώνει. 

Συνεχίζω προς τον πραγματικό μου στόχο. Ένας εργαζόμενος με εξυπηρετεί με ευγένεια. Συναντώ τον άνθρωπο που είχα πάει να δω. Σε ένα σημείο δυσκολεύομαι και μου λέει, χωρίς καν να το ζητήσω: 

«Αφήστε, θα το κάνω εγώ.» 

Τελειώνω και πρέπει να επιστρέψω σπίτι, αυτή τη φορά χωρίς αυτοκίνητο. Ένας άνδρας καλεί ταξί για μένα. Ο ταξιτζής είναι ευγενικός. Φτάνοντας μου λέει: 

«Στον αριθμό σας.» 

Η μέρα συνεχίζεται. Άλλες υποχρεώσεις. Άλλη μια συζήτηση. Άλλος ένας άνθρωπος, ξεκάθαρος και σωστός. 

Οι ώρες περνούν, όπως και οι δρόμοι. 

Χτυπάει το τηλέφωνο. 

Ένας άνδρας μου φέρνει ένα μπολ με φαγητό. 

Και τότε λέω μέσα μου: 

«Τι όμορφη μέρα...» 

Με το μπολ στο χέρι μπαίνω στην πολυκατοικία. Μια γλυκιά γυναίκα κρατάει την πόρτα του ασανσέρ ανοιχτή για να μπούμε μαζί. 

Της λέω: 

«Σήμερα συνάντησα τους καλύτερους ανθρώπους. Τι όμορφες συμπεριφορές... Τι όμορφες ψυχές.» 

Δεν είπε ούτε λέξη. 

Μόνο έκανε: 

«Φτου, φτου, φτου, φτου...» 

μέχρι που έκλεισε η πόρτα του ασανσέρ. 

Και τότε σκέφτηκα... 

Ναι. 

Αυτός είναι ο τίτλος αυτής της αληθινής ιστορίας. 

Φτου, φτου, φτου. 

Afize Seferi-Gjikondi....29/06/2026